Over deze blog

Met enige regelmaat ben ik op feestjes te vinden. Soms op grote festivals, soms op intieme verjaardagen. In Nederland is het gebruikelijk om op feestjes niet alleen in een hoekje te gaan staan, maar ook te minglen met andere genodigden. Vaak sta je dan in een groepje dat bestaat uit zowel bekende als onbekende mensen, tot het moment dat je vriendin een ogenschijnlijk interessant en geanimeerd gesprek voert over Poolse politiek en je met een ander tot dan toe onbekend persoon over blijft. Goed dan, daar gaan we, denk ik dan bij mezelf. Eens kijken hoe het deze keer loopt. Negen van de tien keer is het bij de eerste vraag al raak. “En wat doe jij in het dagelijks leven?” Ik ben meester in de rechten, zeg ik dan. Strafrechtadvocaat, om precies te zijn.

Bij een slechte avond kan ik de daarop volgende reactie inmiddels uittekenen. Een wenkbrauw wordt opgetrokken (al dan niet in combinatie met een mondhoek) en er wordt een soort lachje uitgestoten. Je bent… strafrechtadvocaat?! Ja, piep ik dan nog net, omdat ik weet wat er gaat komen, hoezo? Nou, dat “hoezo” zal wel even haarfijn aan mij uitgelegd worden. Sommige mensen hebben immers geen recht op verdediging. Sommige mensen moeten namelijk de rest van hun leven op water en droog brood zitten. Want Nederland, ja Nederland die snapt er helemaal niets van. Er wordt belachelijk mild gestraft, en oh ja, ook de doodstraf moet weer worden ingevoerd. Want levenslang is eigenlijk maar 20 jaar he, en met een straf van 10 jaar sta je na 3 maanden alweer buiten. En dat kan natuurlijk niet! Zeker niet met pedofielen, nee die moeten gelijk maar allemaal de strop krijgen. Het liefst nog zonder proces.

Bij een goede avond daarentegen voer ik mijn eigen interessante en geanimeerde gesprek over de bezuinigingen van het Ministerie van Veiligheid en Justitie en de negatieve gevolgen daarvan op de verdediging in rechtszaken. Zo’n goede avond is echter vrij schaars. Sterker nog, wat dit onderwerp betreft heb ik beduidend meer slechte dan goede avonden. Kort gezegd kunnen criminelen niet op veel sympathie rekenen van de maatschappij. Niet van de barman, maar ook niet van de accountant. Advocaten, die met hun cliënten over één kam worden geschoren, evenmin. En dat laatste vind ik jammer. Omdat het werk van de strafrechtadvocaat juist ontzettend belangrijk is.

Door de jaren van slechte avonden heen heb ik ervaren dat het voornamelijk onwetendheid is dat de barman en de accountant zo doen reageren. Naarmate zo’n gesprek vordert en ik opheldering geef over mijn werkzaamheden en het strafrecht in het algemeen, groeit vaak het begrip met betrekking tot de door mij gemaakte keuze in carrièrepad. Ik blijk bovendien geen geldwolf te zijn, geen maffiamaatje, geen witwasser… en ook met mijn arrogante houding valt het eigenlijk best mee.

Middels deze blog wil ik het strafrecht en de maatschappij dichter bij elkaar brengen.

Dit zal ik doen door op papier eenzelfde soort gesprek te voeren als op feestjes. Ik zal ervaringen delen uit de praktijk, actuele rechtszaken toelichten en informatie verschaffen omtrent het strafrecht en het werk van strafrechtjuristen in het algemeen. Verwacht van Meester Leonie geen gewauwel over de zielige achtergrond van een potloodventer, maar stevig (juridisch) onderbouwde posts die een weerwoord geven op de vooroordelen die ik net iets te vaak hoor. Want, hoe zit het nu echt met die levenslange gevangenisstraf? Wat voor rechten heeft een zedendelinquent wanneer hij terugkeert in de maatschappij? Kan een zwangere rokende vrouw strafrechtelijk vervolgd worden wegens het toebrengen van schade aan haar ongeboren kind? Mag iedere Nederlander inderdaad vijf wietplanten op zijn kamer hebben staan? Wat is ook alweer het verschil tussen moord en doodslag? Ben je verplicht te getuigen als je beste vriend wordt opgepakt voor het dealen van drugs? Waar moet Benno L. gaan wonen? Zijn minimumstraffen een goed idee? En heeft het slachtoffer eigenlijk iets in te brengen in de strafmaat? Op deze en andere vragen ga ik een antwoord geven. Uiteraard allemaal in normaal Nederlands. Een soort strafrecht voor dummies, zeg maar.

De bekende strafpleiters Anker & Anker zijn naar eigen zeggen gestopt met naar verjaardagsfeestjes gaan omdat ze geen beleefde response meer konden geven op het oordeel van de maatschappij. Omdat ik wel van een feestje houd, ben ik deze blog gestart. Zodat wanneer iemand mij de ultieme klassieker voorlegt (‘Hoe kun je nou iemand verdedigen waarvan je weet dat ie schuldig is?’), ik kan zeggen: volg Meester Leonie maar. Hoewel ik met iedereen die met dat antwoord geen genoegen neemt uiteraard graag de discussie aan wil gaan. Feestje of geen feestje.

Welkom op mijn blog!